Komunikat o błędzie

Wykryto nieprawidłowe ustawienie. Proszę się skontaktować z administratorem.

Oferta

Na Aukcji

Urbanowicz Andrzej

Z cyklu Ryby, 1961*

olej/płótno, 35 x 90 cm
sygn. i opisany na odwrociu: A. Urbanowicz /1961

nr ew.: 
A-116-2019
Kategoria: 
Malarstwo
Na Aukcji

Urbanowicz Andrzej

Z cyklu Ryby – 30B, 1960*

olej/płótno, 40 x 70 cm
sygn. i opisany na odwrociu: A. Urbanowicz /1960
na krosnach: RY-30B

nr ew.: 
A-115-2019
Kategoria: 
Malarstwo
Na Aukcji

Badowski Zygmunt

Portret mężczyzny l. 90. XIX w.

ołówek/papier
30 x 23 cm

nr ew.: 
B-29-2019-7
Kategoria: 
Rysunek
Na Aukcji

Krajewski Andrzej

Plakat filmowy Król cyganów, 1979

offset/papier
96 x 68 cm
sygn. i dat. p.d. w druku: ANDRZEJ KRAJEWSKI 79
stan zachowania: bdb–

nr ew.: 
A-118-2019
Kategoria: 
Grafika
Na Aukcji

Dąbrowski Andrzej Onegin

Sami swoi, 1967.

offset/papier
78 x 55 cm
stan zachowania: bdb–

nr ew.: 
A-119-2019
Kategoria: 
Grafika
Na Aukcji

Baranowska Barbara

Plakat filmowy Dotknięcie nocy, 1961

offset/papier
57,5 x 84,5 cm
sygn. p.sr. w druku: Baranowska
stan zachowania: bdb–

nr ew.: 
A-121-2019
Kategoria: 
Grafika
Na Aukcji

Młodożeniec Jan

Martwa fala, 1970

offset/papier
83,5 x 58 cm
sygn. p.d. w druku: JAN MŁODOZENIEC
stan zachowania: bdb–

nr ew.: 
A-122-2019
Kategoria: 
Grafika
Na Aukcji

Dąbrowski Andrzej Onegin

Plakat filmowy Sami swoi, 1967

offset/papier
97 x 52 cm
sygn. i dat. p.d. w druku: ONEGIN
DABROWSKI 67
stan zachowania: bdb–

nr ew.: 
A-120-2019
Kategoria: 
Grafika
Na Aukcji

Bronnikow Michaił Siemionowicz

Zegarek kieszonkowy w etui z kluczem i dewizką, Wiatka, Cesarstwo Rosyjskie, 1890–1900

czeczota brzozowa, drewno palmowe, wiciokrzew, kość, stal; etui – orzech
wymiary: zegarek – 3,5 x 5,4 cm; etui – 8,5 x 7,5 cm; dewizka – 32, 5 cm; haczyk – 2,3 cm
sygn. na wewnętrznej stronie tylnej koperty: М. С. / БРОННИКОВЪ / ВЪ ВЯТКѢ
mechanizm: nakręcanie i przesuwanie wskazówek przy pomocy klucza (dwa razy na dobę), wychył cylindrowy, oddzielny sekundnik
stan zachowania: mechanizm kompletny, do regulacji, szkiełko wymienione (?)

 

Michaił Bronnikow, wraz ze starszym bratem Nikołajem (ur. 1841) oraz ojcem Siemionem (a także synem Nikołajem) byli przedstawicielami rodziny tokarzy, którzy zasłynęli z wyrobu drewnianych (oraz kościanych) zegarków kieszonkowych. Wyroby z czeczoty, głównie brzozowej, są tradycyjnym rzemiosłem ludowym dawnej guberni Wiackiej. Natomiast historia powstania zegarków Bronnikowów obrosła legendami. Według jednego z przekazów pierwszy zegarek został podarowany cesarzowi Japonii.

Pierwszy zegarek Siemion Iwanowicz (zm. 1875 r.) wykonał (w ciągu 3 miesięcy) na I. Gubernialną Wystawę Wyrobów Przemysłowych i Rolniczych w Wiatce w 1837 r., zorganizowaną z okazji wizyty w mieście następcy tronu – przyszłego Aleksandra II. Książę nabył zegarek oraz drugi wyrób Bronnikowa – temperówkę. Wyrób miał wzbudzić sensację, zarówno ze względu na wykonanie z nietypowego materiału, jak i przez to, że w Rosji nie wytwarzano wtedy zegarków kopertowych (wszystkie były importowane). W ciągu kolejnych lat (a zwłaszcza w latach 50. XIX w.) Siemion Bronnikow wykonywał zegarki, które cieszył się dużą popularnością, na miejscowe zlecenia. Nie brał udziału w wystawach, gdyż wyrób zegarków był czasochłonny. Spośród materiałów zaczął stosować także róg.

Kolejny raz Siemion Bronnikow pokazał swoje czasomierze, również te wykonane z kości, dopiero na wystawie przemysłowej i rolniczej w Wiatce w roku 1862. Wziął w niej udział z synami, zaś jego wyroby tokarskie otrzymały pochwałę na piśmie. W 1864 r. Bronnikowowie wystawili zegarki na Wszechrosyjskiej Wystawie Wyrobów Wiejskich w Moskwie, gdzie otrzymali kolejną wzmiankę pochwalną. W 1866 w Kazaniu Siemion Bronnikow podarował zegarek kolejnemu następcy tronu – przyszłemu Aleksandrowi III (prawdopodobnie egzemplarz z kremlowskiej Zbrojowni). W 1867 r. Minister Spraw Wewnętrznych zamówił u Bronnikowów dwa zegarki na prezent dla cara Aleksandra II.

W 1869 roku w jednej z wiackich gazet pisano, że Bronnikow z synami robi zegarki kieszonkowe zarówno z kopertą przednią, jak i bez niej w rozmiarze od 3,3 cm do 5,6 cm (w przeliczeniu na współczesne miary), w których poza niektórymi zębatkami i sprężynami (czy włosem), wszystko pozostałe jest z palmy i częściowo kości, o drewnianych wskazówkach i z osobnym sekundnikiem. Zamawiane są często tuzinami, a wytwarzane są przy pomocy bardzo prymitywnych narzędzi i starej tokarki. Była to ostatnia wzmianka o Siemionie Bronnikowie.

W 1870 r. Bronnikowowie eksponowali zegarki na XIV Wszechrosyjskiej Wystawie Wyrobów Manufakturowych w Petersburgu, gdzie od Departamentu Handlu i Manufaktur Ministerstwa Finansów otrzymali dyplomy ze „Wzmianką Honorową” oraz nagrodę pieniężną.  Obecnie zegarek z tej wystawy z kości (słonia lub mamuta) znajduje się w Ermitażu. W 1873 r. bracia wzięli też udział w Wystawie Światowej w Wiedniu (otrzymali dyplomy). Sam Michaił Siemionowicz wziął udział w Wystawie Rzemieślniczej i Rolniczej w Kazaniu w 1886 roku, gdzie za swoje wyroby (z zegarkami włącznie) otrzymał od Ministerstwa Finansów mały srebrny medal. W 1887 r. bracia pojawili się z różnorodnym asortymentem na Syberyjsko-Uralskiej Wystawie Naukowo-Przemysłowej w Jekaterinburgu (Michaił z zegarkami w etui).

Obaj bracia mieli różne profile działalności i specjalizacje, stąd ich drogi się rozeszły. Od lat 90. XIX w. tradycje wyrobu zegarków kontynuował Michaił z synem Nikołajem. Właśnie na ten okres przypada wg części badaczy wykorzystanie jako dominującego materiału czeczoty brzozowej.

Po prawie 10 latach przerwy – na XVI Wszechrosyjskiej Wystawie Przemysłowej i Artystycznej w Niżnym Nowgorodzie Michaił Siemionowicz otrzymał od komitetu wystawy srebrny medal za czeczotowy zegarek z palmowym wychyłem, z dewizką w orzechowym etui. Zegarki z czeczoty zaczęły się wtedy cieszyć popularnością. Bronnikowowie sprzedawali je zarówno bezpośrednio, jak i poprzez skład rzemiosł Wiackiego Ziemstwa Gubernialnego, które wysłało jeden egzemplarz (prawdopodobnie damski, wartości 40 rbl.) na Wystawę Światową w Paryżu w roku 1900. W opisach katalogów składu z tego okresu są one opisywane jako czeczotowe, z drewnianą dewizką, w orzechowym etui, z jedynym metalowym elementem – włosem. Ich cena równa była mniej więcej cenie zegarków srebrnych. Poza drewnem (palmowym i orzechowym) i czeczotą brzozową, kością – wykorzystywane były także np. hartowany bambus, z którym eksperymentowano jako materiałem na sprężynę, a do dekoracji  cyferblatu używano czasem macicy perłowej. Zwykle mechanizmy miały elementy kostne i metalowe.

W 1902 r. na Wystawie Rzemieślniczo-Przemysłowej w Petersburgu syn Michaiła Siemionowicza – Nikołaj Michajłowicz Bronnikow zaprezentował zegarki czeczotowe – damski i męski. Od 1908 r. zegarki Bronnikowów znikają z cenników Wiackiego Ziemskiego Składu Rzemiosł. Nie pojawiły się także więcej na wystawach. W 1909 r. Nikołaj Michałowicz zaprzestał prowadzenia własnego warsztatu i przeprowadził się do Moskwy, gdzie został pracownikiem słynnej firmy zegarmistrzowskiej „Paweł Buhre” (zmarł w 1917 lub 1918 r.).

Na światowym rynku drewniane zegarki Bronnikowów są rzadkością, na terenie Rosji są objęte zakazem wywozu. Nieliczne egzemplarze znajdują się w muzeach Rosji (m.in. Zbrojownia Kremla, Muzeum Historyczne i Muzeum Politechniczne w Moskwie, Ermitaż, Muzeum Zegarów w Angarsku) i za granicą – np. w Mathematisch-Physikalischer Salon w drezdeńskim Zwingerze (podobno może być to najwcześniejszy wyrób Michaiła Siemionowicza Bronnikowa).

nr ew.: 
A-95-2019
Kategoria: 
Varia
Na Aukcji

Wygrzywalski Feliks Michał

Autoportret, 1925

pastel/papier, 52 x 70 cm w świetle passe-partout
sygn. i dat. p.d.: F.M. Wygrzywalski/1925

nr ew.: 
A-125-2019
Kategoria: 
Malarstwo

Strony