od
13.06.2018
do
30.06.2018

Artystyczną karierę niespełna dwudziestoczteroletniej Barbary Jonscher (1926-1986) otworzyła nagroda na pamiętnej wystawie w roku 1955 w Arsenale. U jej schyłku artystka, jako pierwsza kobieta, otrzymała nagrodę im. Jana Cybisa. „W moim pokoleniu były dwie kobiety, które zdecydowanie wybiły się jako malarki – Barbara Jonscher i Teresa Pągowska” – mówił Jacek Sempoliński. „Była widoczną, ekspresyjną cząstką warszawskiego środowiska plastycznego” – wspominała Danuta Wróblewska. Dziś autorka uznanego za manifest pokolenia Arsenału Don Kichota jest wielką zapomnianą. O malarstwie Barbary Jonscher pisali Wiesław Juszczak, Małgorzata Kitowska-Łysiak, Zygmunt Kałużyński. Jej twórczość na stałe wpisała się w historię sztuki polskiej drugiej połowy XX wieku: wymienia się ją w opracowaniach pokolenia Arsenału, jej obrazy trafiły do kolekcji muzealnych. Jednak, jak i w przypadku wielu artystek z jej pokolenia, nazwisko Jonscher jest rozpoznawane tylko przez nielicznych, zaś prace nieczęsto wystawiane.

Prezentując wybór prac na papierze ze spuścizny po artystce, chcielibyśmy przypomnieć sylwetkę Barbary Jonscher. Powstały one podczas całego okresu twórczości artystki. Do najwcześniejszych zaliczają się m.in. malowane w czasie studiów w Sopocie portrety oraz cykl „Wojna”. Kolejne cykle „Don Kichot”, „Król i Królowa”, „Para”, „Głowy” czy „Cerkwie” prezentują dojrzały okres twórczości Jonscher. Kończą go zaś malowane u schyłku zakończonego przedwcześnie życia pejzaże. Tworzone spontanicznie szkice, kameralne studia, osobiste malarskie zapiski, skrzętnie gromadzone przez artystkę w jej archiwum, pozwalają dziś przyjrzeć się jej warsztatowi, prześledzić proces twórczy, a przede wszystkim dyskretnie zajrzeć do intymnego świata malarki.