Art déco i sztuka dwudziestolecia międzywojennego
od
16.05.2015
do
01.06.2015

Styl art déco (1922-1932), operował zgeometryzowaną formą, klarowną lecz wyszukaną kompozycją oraz czystą kolorystyką. Polskie art déco jest o tyle wyjątkowe, że stało się także wyrazem poszukiwań stylu narodowego i aktualnej recepcji sztuki ludowej.

W tym ciekawym czasie rozkwitały różne dziedziny sztuki. Charakterystyczne i często monumentalne formy zyskiwało rzemiosło. Polskie szkła, platery, kilimy, ceramika oraz metaloplastyka cieszyły się na świecie dobrą renomą. Najdonioślejszym dowodem tego uznania był głośny sukces Polaków w roku 1925 na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej i Wzornictwa w Paryżu; spośród 307 wystawców polskich aż 172 opuściło stolicę Francji z nagrodami i wyróżnieniami.

Jakkolwiek „styl 1925” obejmuje głównie sztuki dekoracyjne, na polu malarstwa i rzeźby współistnieje z wieloma innymi tendencjami, których przykłady prezentujemy na wystawie. Zestawienie Portretu damy pędzla Kazimierza Kwiatkowskiego i Portretu chłopca Władysława Lama - pokazuje, jak mocny był kontrast różnych tradycji malarskich.

Panoramę artystyczną międzywojnia uzupełniają na naszej wystawie obrazy, rysunki i graki znanych twórców, m.in. Henryka Berlewiego, Tadeusza Cieślewskiego, Jacka Mierzejewskiego, Leonarda Pękalskiego, Henryka Rabinowicza, czy Wacława Wąsowicza.

Pejzaż znad Raby – Raba II, 1925-30
Pejzaż z dębami, l. 30. XX w.